Wiersz o pospiechu

Ogień jest mocno niszczycielską siłą. Jak na swojej możliwości znajdzie wrażliwe na spalenie substancje, poddaje je całej destrukcji. Nieplanowany proces spalania może objąć prawie całe nasze nam materiały - ciała stałe, ciecze i gazy. W relacji od spalanego środka do poskramiania pożarów wykorzystuje się inne sposoby gaśnicze. Najmodniejszym jest tak woda. Wprawdzie nie w dowolnym przykładu można się nią podawać. W pożarach bierze się i dość często piany czy proszków. Mniej znanym faktem jest granie pary wodnej do dławienia ognia i gaszenia jego rozprzestrzeniania się. Mniejsza popularność pary wynika chyba z obecnego, że wolno ją łączyć tylko w mieszkaniach zamkniętych także do gaszenia jedynie określonych pożarów. Para jako środek gaśniczy (ang. steam fire extinguishing) nie nadaje się na model do gaszenia płonących lasów. Nie określa to, iż nie można z niej brać podczas gaszenia palącego się drewna. Para jest zdolnym rozwiązaniem między innymi podczas pożarów w wnętrzach ludziach do suszenia drewna, jednak metraż tych stanowisk nie może przekraczać 500 metrów kwadratowych. Proces gaszenia parą polega na przekazywaniu jej pod ciśnieniem w region pożaru. Dzięki temu jest rozrzedzenie gazów palnych podejmujących się w jego rejonie, spada też stężenie tlenu, co w konsekwencji uniemożliwia jego rozwój, a po paru minutach gaśnie ogień. Parę używa się nie tylko do gaszenia pożarów ciał stałych, ale także cieczy i gazów. Oraz w obecnych przypadkach ogień musi się szerzyć jedynie na obszarze zamkniętym. W regionie otwartym para wodna traci swoją skuteczność jako środek gaśniczy.